Dank zij de Koninklijke Visio een stap in de goede richting

Velen van ons, wijkgenoten zullen ze vaak bij het doorkruisen van onze wijk hebben gezien. Op weg naar huis, of onderweg van huis naar elders.

Mensen die vaak, nog in de bloei van hun leven begeleid of niet, door onze buurt wandelen op weg naar een nieuwe manier van leven.

Een leven waar ze niet zelf voor gekozen hebben maar gedwongen worden door hun slechtziendheid. En als medemens zet het je dan toch aan het denken wat speelt zich af achter die zonnebril en/of die witte stok. De leerlingen van de Koninklijke Visio.

Dus toen ons de mogelijkheid geboden werd om eens te gaan kijken wat er daar allemaal gebeurd namen wij deze kans graag ter harte.

Dit niet uit nieuwsgierigheid maar meer uit een medemenselijkheid, en het begrijpen hoe de levens van deze mensen worden her ingericht om zo maar eens te zeggen.

We werden verwelkomd door drie medewerkers en twee mensen die daadwerkelijk in het programma zitten.

We kregen koffie met gebak, maar wel op een heel andere manier dan we gewend zijn, namelijk geblindeerd. Zo merk je pas als mens wat je allemaal mist, want ondanks dat er vele mensen om mij heen zaten bekroop mij toch het gevoel eenzaamheid.

We kregen daarna uitleg over de diversheid   van slechtziend of blindheid. Want daar wordt letterlijk nogal zwart wit over gedacht als je hier niet veel mee te doen hebt.

Daarom kregen we brillen uitgereikt om de hoofdvormen van slechtziendheid te ervaren, en zo maar iets een idee te krijgen wat een slechtziende dagelijks doormaakt.

Vervolgens ging het verder wanneer een slechtziende in aanmerking komt, en wat de doelen zijn die ze willen bereiken met behulp van de Koninklijke Visio. Het programma is er namelijk op gericht dat een slechtziende zijn zelfstandigheid zoveel mogelijk kan behouden en daarnaast zijn of haar carrière kan nastreven.

Dit is in een notendop wat er zoal gebeurd, maar uiteraard zegt een bezoek veel meer dan alle woorden. Al is het alleen maar om een gesprek aan te gaan met mensen, die moeten omgaan met hun slechtziendheid, of blindheid.

Het opent u de ogen.

G.J. de Vries

Rondleiding Visio Het Loo Erf                                               

17 oktober 2011

   Op de deurmat lag een uitnodiging voor een rondleiding bij Visio Het Loo Erf.

Omdat veel cliënten van Visio precies voor ons huis oversteekinstructies krijgen, waren we extra geïnteresseerd in alle werkzaamheden bij Visio.

   Op maandagavond 17 oktober werden we rond 18:45 uur in de hal welkom geheten door Riet van onze buurtvereniging Het Loo. Kort daarna vertelde voorlichtster Dini - samen met ergotherapeuten Noortje en Marieke - wat de groep belangstellenden te wachten stond. We kregen een verduisterende bril op en ons werd verteld dat we - onder begeleiding van een van hen - naar onze stoel gebracht zouden worden. Daar zou koffie of thee met gebak voor ons klaar staan. Zo konden we ervaren hoe het is om blind te zijn. (Geen enkele oefening was verplicht)

   Ik zei tegen mijn man: ‘Ik vind het nu al leuk’. Dini wees ons er direct op dat we de oefeningen best leuk mochten vinden, maar dat we goed moesten beseffen dat de visuele beperkingen voor de cliënten van Visio verre van leuk zijn.

   Ook ik werd naar een stoel geleid. Tasten naar armleuningen (zijn die er wel of niet?). Aan welke kant is de zitting? Zelf je kopje thee zetten en geen idee hebben hoe sterk de thee inmiddels is. Het gebakje op de tast vinden. (Plakkerige vingers betekent dat je hem gevonden hebt.) Zelfs de vork naar mijn mond brengen, ging bij mij aarzelend. (Plakkerige wang betekent dat het stukje vlaai groter was dan gedacht…)

   Een aantal buurtbewoners vonden het lastig om te bepalen welke gebaksoort er op hun bord lag. Zoveel bepalen we dus met onze ogen.

   Na deze bijzondere ervaring kregen we een algemene voorlichting over Visio. Bijzonder om te ontdekken dat ‘onze’ Visio de enige locatie in Nederland is waar mensen 2 tot 4 nachten per week kunnen verblijven. Er zijn 45 bedden beschikbaar. Iedereen komt met zijn of haar eigen doel(en).

   Na alle informatie werden we in drie groepen opgesplitst. Een groep ging met Dini mee om de ervaringstocht te lopen, een tweede groep ging met Noortje en Marieke mee om meer te leren over hulpmiddelen en de derde groep ging met Ramona en Peter mee, twee cliënten die op dit moment bij Visio verblijven. Zij vertelden hun persoonlijke verhaal.

   Mijn groep mocht als eerste ervaren hoe het is om blind of slechtziend te zijn. We probeerden een brailleregel te ontcijferen. Zagen fotovoorbeelden hoe het zicht van bepaalde slechtziende cliënten is en tenslotte kregen we de verduisterende bril weer op en mochten we met de bekende rood-witte-stok een parcours afleggen. Verschillende ondergronden, stoeprandjes, afstapjes, muren, onverwachte geluiden, iets zachts dat opeens je gezicht raakt: we kwamen van alles tegen.

   Het was een hele vreemde ervaring. Ik merkte dat ik gebukt ging lopen, alsof ik in een lage, donkere tunnel liep. Wat bleek het lastig om met de stok te bepalen hoe je moest lopen: ik kwam amper vooruit. Met mijn hand langs de muren glijden ging me beter af (Ik weet niet of dit in de categorie ‘smokkelen’ valt…misschien kunnen we afspreken dat u het niet verder vertelt?)

   Hierna leerden we van alles over hulpmiddelen en handigheidjes van Noortje en Marieke. Wat zijn er veel mogelijkheden! Niet alleen bij het koken of andere huishoudelijke taken, maar ook bijvoorbeeld bij financiële zaken. Bij het pinnen of munten herkennen.

   We namen ook een paar geuren onder de neus. Ik herkende o.a. de geur van aardbeien niet, puur omdat het beeld weg valt. Maf eigenlijk. Je beseft de impact hiervan pas echt als gevraagd wordt: ‘Kun je dit eten? Zou jij dit opdrinken?’

   Tenslotte mochten we een tijd in gesprek met Ramona en Peter. Zij vertelden openhartig over hun slechtziendheid en hoe dit hun leven beïnvloedt. We waren diep onder de indruk. Zowel Peter als Ramona vertelden veel hulp te krijgen via alle deskundigen van Visio, maar ook heel veel baat te hebben bij het delen van ervaringen. Met name ’s avonds, als de cliënten onder elkaar zijn. Fantastisch dat revalidatiecentrum Visio Het Loo Erf hen deze mogelijkheid biedt!

   Mijzelf is vooral bijgebleven hoeveel extra inspanning alle dingen die je doet kosten wanneer je zicht geheel of gedeeltelijk wegvalt. Zij ervaren dat elke dag. En dat kost erg veel energie, vertelden Ramona en Peter.

Na afloop trof iedereen elkaar weer en konden we - onder het genot van een drankje - nog even met elkaar napraten.

Riet van de buurtvereniging: bedankt voor het organiseren.

Dini, Noortje en Marieke: bedankt voor alle uitleg en informatie.

Ramona en Peter: bedankt voor jullie openhartigheid bij het delen van jullie ervaringen.

Kortom een bijzondere ervaring die ik niet had willen missen.

Karen van den Nouwelant